Obrzeża
bloczki z autoklawizowanego betonu komórkowego - produkowane są z następujących materiałów: spoiwo - cement i wapno albo cement lub wapno; kruszywo - piasek albo popiół lotny z elektrociepłowni, ewentualnie - piasek i popiół. Do sporyzowania materiału stosuje się np. tlenek glinu. Wyroby poddawane są procesowi autoklawizacji (spotykane są także wyroby z lekkich betonów komórkowych produkowane bez procesu autoklawizacji). Najczęściej spotyka się bloczki o wymiarach 24,0 x 24,0 x 49,0 cm (typ 490/240) i 24,0 x 24,0 x 59,0 (typ 590/240). Do typoszeregu należą też bloczki o innych szerokościach (18,0; 30,0; 36,0 i 42,0 cm). Produkowane są także bloczki o innych wymiarach. Bloczki z betonów komórkowych stosowane są do murowania ścian nadziemnych zewnętrznych i wewnętrznych. Są bardziej nasiąkliwe niż inne materiały ścienne. Jedynie bloczki nowej generacji (o powierzchniowo zamkniętych porach) mają dopuszczenie do murowania ścian piwnicznych. Elementy z betonu komórkowego powinny być łączone tylko przy użyciu zapraw klejowych, które pozwalają na wykonywanie cienkich spoin lub zapraw ciepłochronnych (na kruszywach lekkich). Zapewnia to maksymalną eliminację mostków termicznych w ścianach wykonanych z tego materiału.
bloczki silikatowe - technologia produkcji i zakres zastosowania jest analogiczny jak cegieł wapienno-piaskowych. Najczęściej mają taki sam wymiar podstawy jak cegła, czyli 12,0 x 25,0 (1NF) lecz są wyższe, ich wysokość to 13,8 (2NFD) i 22,0 cm (3NFD), spotykane są także bloczki o wymiarach 25,0 x 25,0 x 22,0 (6NFD). Bloczki wapienno-piaskowe, jako jedyne posiadają otwory prostopadłe do podstawy. Jednak nie przechodzą na wylot i zostały wprowadzone w celu zmniejszenia ciężaru wyrobu. Bloczki tego typu określa się nazwą drążone.